مجتمع مسکونیhabitat 67

نوشته شده توسط

مجتمع مسکونیhabitat 67


موشه سفدی در حیفا متولد شد و در سال 1938 به کانادا مهاجرت نمود. معماری را نزد استادان بنامی همچون لویی کان در فیلادلفیا آموخت. شهرت وی بیش از هر چیز به سبب ساختمان¬های مسکونی پیش ساخته و لگو مانند است که از برجسته ترین این آثار میتوان به habitat 67 اشاره کرد.

حفظ حریم خصوصی هر واحد مسکونی، استفاده مناسب از دید و منظر رودخانه لارنس، توجه به جهت تابش نور خورشید، اختصاص باغچه و تراس مجزا به هر واحد مسکونی و دسترسی های صریح و ساده سبب شده ،تا habitat 67 مونترال نمونه بسیار موفق از تجربیات پیش ساختگی در دوران معماری مدرن به شمار بیاید. سفدی در تزریق کیفیت فضایی خانه های ویلایی حومه شهر های کانادا و استرالیا، به این مجتمع مسکونی عظیم و پیش ساخته و تلاش برای ایجاد شخصیت و هویت در واحد های مسکونی بسیار موفق بوده است .
نحوه چیدمان واحدهای مسکونی بر روی هم و استفاده از بامها به عنوان تراس های واحدهای بالایی در بسیاری از نقاط جهان توسط شیب دامنه کوهها امری طبیعی و گاهی اجتناب ناپذیر بوده است، اما چگونگی دستیابی به چنین چیدمانی در زمین های مسطح، معمایی بوده که تا کنون بسیاری از معماران را به آزمون و تجربه فرا خوانده است. بی شک مهمترین مشکل در ساختار معماگونه این مدل از بناها ،حل کردن نحوه دسترسی واحدهای بالایی و همچنین نحوه چیدمان داکت های تاسیساتی است.


درشکل زیر نحوه دسترسی واحدها از پارکینگ تا طبقات بالایی نشان داده شده.

مجموعه habitat 67 شامل 11 طبقه مسکونی ،یک طبقه پارکینگ در همکف و یک طبقه تأسیساتی در زیر زمین می باشد.نحوه دسترسی از پارکینگ تا طبقات بالایی توسط سه باکس ارتباط عمودی شامل آسانسورو پله است که سه راهرو اصلی روباز در طبقات همکف ،ششم و دهم از آن ها خارج میشوند.لوله های تأسیسات نیز در زیر این راهروها قرار گرفته اند.


ساختار هرمی و قرار گرفتن واحدها روی هم ،تنها در یک سمت پروژه که از دید،منظر و تابش مناسبی برخورر است ،امکان پذیر بوده و سمت دیگر پروژه تماما"به ارتباط عمودی و افقی دسترسی ها اختصاص دارد.

 

پلان


معمار کانادایی، موشه سَــفدی، در سال 1967، مجمتع مسکونی ای از نظر فرمی و حجمی تجربی و تقریبا غریبی را بر اساس ترکیبی غیرمترقبه از واحدهای مدولار بتنی، برای نمایشگاه جهانی مونترال، طراحی کرد و ساخت. سـَــفدی در این مجموعه که هبیتات 67 نام گرفت، به تعریف جدیدی از زیستِ شهری، مجتمع های مسکونی ارزان قیمت و خلق جامعه ای مشتمل بر واحدهای آموزشی و تجاری دست یافت. تمام واحدهای این مجموعه بر اساس قطعات از پیش ساخته مقاوم در محل شکل گرفتند و هر کدام از آن ها، از بام باغی بهره می بردند که عملا سقف واحد پایین دستی شان بود.
سـَـفدی بریده از ره یافت هایِ حومه شهریِ توسعه بافت شهری، به دنبال خلق گونه نوینی از سکنی درون شهری بود که بتواند به تراکم بالای انسانی در مقیاسی محدود پاسخ دهد و در عین حال برای تمام ساکنین حوزه ای خصوصی فراهم آورد. مجموعه برای 1000 واحد مسکونی پیش بینی شده بود تا حین برگزاری نمایشگاه میزبان بازدیدکنندگان مهم باشد، اما به 158 واحد تقلیل یافت و مدرسه و واحدهای تجاری طرح حذف شدند، فرایند ساخت در سال 1966 اغاز شد.
سفدی با این ایده که هزینه ساخت مجموعه را پایین بیاورد، نقشه ای برای تولید انبوه بلوک های بتنی در خود سایت تحریر کرد. او نهایتا به الگوی پیش سازی رسید و در یک شبه جزیره نزدیک سایت، کارخانه ای برای ساخت واحد های مسکونی طراحی کرد. هر چهار قالب بزرگ یک واحد استاندارد ایجاد می کرد. یک مش فولادی تقویت شده به یکباره درون قالب ها فرو می رفت و بتن دورادور آن را فرامی گرفت، پس از آنکه واحد بتنی تکمیل می شد، از قالب بیرون می آمد و به خط تولید دیگری منتقل می شد که در آن کفپوش های چوبی به مجموعه اضافه می شدند و تأسیسات مکانیکی و الکتریکی نیز در مجموعه جانمایی می¬شدند. پنجره ها و پوسته های عایق در گام بعد نسب می شدند و حمام پیش ساخته و آشپزخانه مدول شده مجموعه نیز در گام بعد در بنا جانمایی می شدند، نهایتا هر واحد با کرین به جای از پیش تعریف شده خود منتقل می گردید.
از منظر فرمی، مکعب در قامت حجم مبنای پروژه نماد مقاوم بودن، حقیقت، کمال اخلاقی و اندیشه تمدنی ماست، کلیت مجموعه در قامت یک حجمِ پیکره وار عظیم الجثه، پیاده راه های هوایی را همچون تراس های شهری معلق به یک دیگر متصل می کند و نقشی از تبلور فضایی را رقم می زند، در عین حال تبلور فضای منفی و آسانسورهای بزرگ مقیاس رویه ی دیگری از تجربه انسانی را پیش روی مخاطب قرار می دهد تا مجموعه پلی باشد میان واقعیت و خیال.
متاسفانه هبیتات 67 برخلاف پیش بینی سفدی به هیچ وجه از نظر هزینه بهینه نبود، هزینه ساخت مجموعه به رقمی حدود 22195920 دلار بالغ شد، یعنی برای هر واحد تقریبا 140000 دلار، جدا از این مجموعه عملا جذب شهر نگردید، چرا که فاصله اش از مرکز مونترال زیاد بود، اما نهایتا پروژه هنوز یکی از نمونه های موفق پیش سازی در مقیاس کلان است و الگوی ساخت و ساز صنعتی و کارخانه ای سفدی همچنان یکی از بهترین و شاخص ترین نمونه ها برای تمامی آن هایی است که تلاش دارند در مقیاس وسیع دست به ایده آل سازی بزنند.

 

 

 

محتوای بیشتر در این بخش: « هندسه فراکتال معماری پایدار چیست؟ »

نظر دادن

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.